امروز : چهارشنبه, 24 مرداد 1397
عوارض و خطرات استفاده از امپول فشار در زایمان طبیعی
3/50 امتیاز از 1 رای
 زیبایی و سلامت  |     |   164

امپول فشار در زایمان طبیعی

امپول فشار زایمان

خطرات امپول فشار زایمان چیست؟
شنیدن جمله هایی مانند «می تونی درد زایمان طبیعی رو تحمل کنی؟» یا «برای زایمان طبیعی باید اینقدر درد بکشی تا بچه ات بیاد!» باعث می شود بسیاری از خانم هایی که قرار است برای اولین بار زایمان کنند، از زایمان طبیعی بترسند و فراری باشند. خیلی از انها هم که قرار است با این روش زایمان کنند یا به ان راضی شده اند، امید شان به امپول فشار است تا شاید روند زایمان را سریع تر و دردشان را کمتر کند.

در صورتی که بسیاری از محققان و متخصصان درباره دخالت در تحریک زایمان با روش های مصنوعی مانند داروی اکسی توسین (امپول فشار) و عوارض ان هشدار داده اند.در این مقاله، راجع به معایب ختم بارداری با روش های مصنوعی به ویژه امپول فشار توضیحاتی داده شده است.

استفاده از امپول فشار در بارداری چه عوارضی دارد؟
هورمون اکسی توسین به طور طبیعی در بدن ما توسط غده هیپوتالاموس در مغز ساخته شده و در غده هیپوفیز ذخیره می شود. این هورمون نقش مهمی در ارتباط عاشقانه، تولید مثل جنسی و درد های قبل و بعد از زایمان دارد. از این ماده به عنوان دارو هم استفاده می کنند و برای تحریک انقباضات رحمی، تحریک غدد ترشح شیر، متوقف کننده خونریزی های بعد از زایمان و بعد از خروج جفت، سقط جنین، سقط های فراموش شده و در حاملگی های پر خطر بعد از هفته 31 حاملگی به کار می برند.

در زایمان طبیعی برای اینکه زودتر این روند به پایان برسد و یا برای پیشرفت زایمان از امپول فشار استفاده می کنند. گاهی روند زایمان کند و یا متوقف می شود که طبیعی است و ماما ها یا متخصصان در این مواقع مجبور به مداخله می شوند و حتی ممکن است کار به سزارین بکشد.

در زایمان طبیعی، دهانه رحم معمولا حدود 10 سانتی متر باز می شود تا نوزاد به دنیا بیاید. بنابر این هرچه زمان تولد طولانی تر شود، مادر مجبور است درد بیشتری را تحمل کند که گاهی این زمان به 10 ساعت هم می رسد. بنابر این پزشکان دست به کار می شوند و از امپول فشار استفاده می کنند تا هم مادر کمتر درد بکشد و هم بچه زودتر به دنیا بیاید. همچنین هنگامی از امپول فشار و روش های مصنوعی در زایمان استفاده می کنند که از زمان تقریبی تولد نوزاد چند روزی گذشته باشد که این روش ها به دلیل اماده نبودن دهانه رحم و اماده نبودن بدن مادر ممکن است هم برای او و هم برای جنینش خطرناک باشد.

خطرات و عوارض ختم انتخابی زایمان
۱) در مادران با زایمان اول؛ میزان سزارین در مادرانی که اولین زایمان خود را به دلخواه و در تاریخ معین به صورت مصنوعی با اینداکشن خاتمه می دهند، بیش از دو برابر است. نتایج یک تحقیق نشان داد اینداکشن زایمانی در هفته ۴۱ ، در ۱۰۰ هزارمادر اول زا به ۸ هزارو ۲۰۰ سزارین و صرف هزینه یی بالغ بر ۲۹ تا ۳۹ میلیون دلار منجر شد.

۲) در زنان با سابقه قبلی زایمان طبیعی؛ زنانی که در بارداری قبلی خود توسط اینداکشن زایمان طبیعی داشته اند، در بارداری فعلی شانس سزارین انها ۵ برابر بیشتر از مادرانی است که در زایمان قبلی اینداکشن نشدند. هزینه زایمان و عوارض و مرگ و میر نیز به همین ترتیب افزایش می یابد، ضمن انکه خطر پارگی رحم در مادران چندزا با اینداکشن افزایش می یابد.

۳) اینداکشن و وضعیت رحم؛ اینداکشن سبب تحریک شدید انقباض های رحمی(طولانی شدن، شدت بیشتر و فاصله های کمتر بین انقباض های رحمی) می شود که این مساله می تواند سبب زجر جنین شود. این گفته بدان معنی است که جنینی که قادر به تحمل انقباض های خود به خود رحم طی فرایند دردهای زایمانی است، با ایجاد انقباض های شدید به وسیله اینداکشن و در نتیجه اختلال در کارکرد جفت، دچار زجر و دیسترس شده و مادر نیز درد بیشتری را تحمل می کند.

امپول فشار در زایمان طبیعی

اینداکشن یا تحریک زایمان یکی از شایعترین مداخلات مامایی است که به علل مختلف انجام می شود
۴) مداخله های بدون اندیکاسیون؛ اینداکشن سبب ایجاد مداخله های دیگر نظیر تزریق رگی، کنترل و مانیتورینگ جنین و ماندن طولانی مدت در بستر می شود.

۵) پارگی مصنوعی کیسه اب؛ اصولاً پارگی مصنوعی کیسه اب به همراه اینداکشن انجام می شود که خود باعث خطرهایی همچون بیرون زدگی بند ناف (۵۰ درصد) و افزایش میزان عفونت پس از زایمان می شود.

۶) نیاز به روش های بی دردی؛ القای زایمانی سبب دردناک تر شدن روند زایمان شده و در نتیجه نیاز به بی حسی نخاعی و اپیدورال که می تواند برای مادر و جنین مخاطراتی را به همراه داشته باشد، بیشتر می شود.

۷) خونریزی پس از زایمان؛ رحمی که با استفاده از اکسی توسین طولانی مدت تحریک شده است پس از زایمان، جمع شدن و انقباض ان، دچار اختلال می شود؛ در نتیجه شلی رحم و خونریزی شدید بعد از زایمان رخ می دهد. نتایج تحقیقات نشان داده که عمده مرگ مادران پس از زایمان به دلیل شلی و خونریزی رحم، در مادرانی بوده است که زایمان انان به صورت مصنوعی شروع شده، یا برای تسریع زایمان در طولانی مدت از اکسی توسین استفاده شده یا زایمان به روش سزارین انجام شده است.

به طور کلی عوارض اکسی توسین شامل تحریک انقباض های رحمی که به سزارین بیشتر، فیتال دیسترس (زجر جنینی) منجر می شود و احتمال تولد نوزاد با وضعیت بد را دو برابر می کند؛ احتمال مشکلات خطیر مامایی برای مادر و نوزاد نظیر خونریزی پس از زایمان، زردی نوزادی، پارگی رحم، مسمومیت با اب صدمات مغزی یا مرگ نوزاد افزایش می یابد.

اینداکشن
طولانی شدن حاملگی تا بیش از ۴۲ هفته در زنان سالمی که حاملگی بدون عارضه را طی کرده اند، می تواند سبب افزایش مرگ و میر، عوارض قبل و پس از بارداری و مرده زایی شود که در چنین مواردی ختم حاملگی لازم است، ولی نه زودتر.

اینداکشن روتین در هفته ۴۱ حاملگی به طور جدی نفی شده است. ۴۱ هفته متوسط طول حاملگی در زنان نولی پار(شکم اول) است، این بدان معنی است که یک پنجم زنان، دارای حاملگی طبیعی بیش از ۴۱ هفته هستند، بنابراین اقدام به ختم حاملگی در زمان تاریخ احتمالی زایمان جایز نیست و باید با در نظر گرفتن نتایج ارزیابی جنین ۱۰ الی ۱۴ روز پس از تاریخ احتمالی به مادر فرصت داد تا خود به خود وارد فرایند زایمان شود و با توانمند کردن مادر طی کلاس های امادگی دوران بارداری به وی و خانواده اش اموزش داد تا علایم زایمان را در خود تشخیص دهد و حال جنین خود را با کنترل صحیح ارزیابی کرده و روند زایمان خود را به کمک ماما یا پزشک خود طراحی کند. فراموش نکنیم که ۸۵ تا ۹۰ درصد تولدها می تواند به صورت طبیعی و بدون هرگونه خطری برای مادر و جنین انجام شود و تنها ۱۰تا ۱۵ درصد زایمان ها به اینداکشن یا خاتمه به روش سزارین نیاز دارند. پس بیاییم با اموزش، توانمند کردن و تشویق و کمک به مادران برای زایمان طبیعی، ضمن کاهش هزینه ها، استرس، اضطراب، عوارض و مرگ و میر ناشی از جراحی و اینداکشن را به حداقل برسانیم تا کودکان و مادرانی سالم و با نشاط داشته باشیم.


برچسب ها :