امروز : پنجشنبه, 28 دی 1396
ابیاتی برگزیده از زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی
4/00 امتیاز از 1 رای
 مد لباس  |     |   108

اشعار مولانا درباره انسان

ابیاتی برگزیده از زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی

اشعار مولانا درباره انسان ، به همراه زیباترین شعرهای زیبا درباره انسانیت شعر انسانیت مولانا شعر درباره انسانیت از مولانا و زیباترین شعرمولانا در مقام انسانیت را در اختیار شما همراهان عزیز در این مجموعه از سایت قرار میدهیم

ابیاتی برگزیده از زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی

زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی

ای نسخه اسرار الهی که تویی

و ای آینه جمال شاهی که تویی

بیرون ز تو نیست هرچه در عالم هست

از خود بطلب آن چه خواهی که تویی


هر موجودی در طبیعت “آن چنان است که باید باشد”، و تنها انسان است که،

هرگز آن چنان که باید باشد، نیست.

آدمی هرچه روح می گیرد، و هرچه از آن که “هست” فاصله می یابد،

از آن که “باید باشد” نیز دورتر می شود، و این است که هرکه متعالی تر است،

از وحشت ابتذال هراسناک تر است،

و از بودن خویش ناخوشنودتر، و این است فرق میان انسان و حیوان


انسان، برخلاف معنی اصطلاحی آن در علم، که بر هر بی شاخ و دمی که پیشانی و کف دست اش مو نداشته باشد

و راست راست راه برود اطلاق می گردد، به بشری گفته می شود

که “آگاهی” در او “اراده ای” پدید آورده است، که به وی “آزادی” می بخشد،

و آزادی یعنی امکان سرپیچی از جبر حاکم و گریز از زنجیر علیت،

که جهان را و جان را می آفریند، و به حرکت در می آورد،

و به نظم می کشد، و اراده می کند

ابیاتی برگزیده از زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی


با همه چیز درآمیز، و با هیچ چیز آمیخته مشو!

که در انزوا پاک ماندن، نه دشوار است، و نه با ارزش


در این بحث، سخن از ارزش انسانی است، یعنی آنچه که در انسان ملاک ارزش و تعیین ارزش چیست؟

در یک کلمه: “اراده”! فقط و فقط. تفکر هم نیست، خلاقیت هم نیست، چه، این دو، بی “اراده”، کار یک ماشین حساب پیچیده است،

کار یک کارخانه است


مقصود از انسان، نه آن نوع حیوان ناطقی است که علوم طبیعی و بیولوژی از آن سخن می گویند،

بلکه مقصود آن خودآگاهی، آگاهی، و اراده ی آزادی است که:

تصمیم می گیرد، انتخاب می کند. انسان همواره در انتخاب کردن است

ابیاتی برگزیده از زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی


خوشبینی انسان در تاریخ زاییده

جهلش نسبت به خویش است

اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی


تو نیکی می کن و در دجله انداز

که ایزد در بیابانت دهد باز

شعری کوتاه در مورد انسانیت
خیر کن با خلق، بهر ایزدت

یا برایِ راحتجان خودت

تا هماره دوست بینی در نظر

در دلت ناید ز کین ناخوش صور


اهمیت وفاداری به عهد و پیمان

چون درخت است آدمی و بیخ، عهد

بیخ را تیمار می باید به جهد

عهدفاسد، بیخِ پوسیده بود

ابیاتی برگزیده از زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی


هیچکس فکر نکرد که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست

و همه مردم شهر بانگ برداشته اند که چرا سیمان نیست!

و کسی فکر نکرد که چرا «ایمان» نیست!!

و زمانی شده است که به غیر از «انسان» هیچ چیز ارزان نیست


از همان روزی که دستِ حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرتِ هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مُرد

گر چه آدم زنده بود …

حتما بخوانید : گلچین بهترین شعر مولانا درباره تنهایی ، خدا ، عشق و انسان


از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود


قرن ما

مرگ انسانیت است

سینه ی دنیا ز خوبی ها تهی است

شعر زیبا درباره انسانیت
در ازل پرتو حُسنت ز تجلّی دم زد

عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه ای کرد رُخت ، دید مَلَک عشق نداشت

عینِ آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

ابیاتی برگزیده از زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی


غلام همّت آنم که زیر چرخ کبود

ز هر چه رنگ تعلّق پذیرد آزاد است

اشعار زیبا در مورد انسانیت
تن آدمی شریفست به جان آدمیّت

نه همین لباس زیباست نشان آدمیّت


اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی

چه میان نقش دیوار و میان آدمیّت

اشعار مولانا درباره انسان


خور و خواب و خشم و شهوت ، شَغَبست و جهل و ظلمت

حَیَوان خبر ندارد ز جهان آدمیّت

اشعار.زیبا درباره انسانیت
به حقیقت آدمی باش و گرنه مرغ باشد

که همین سخن بگوید به زبان آدمیّت

ابیاتی برگزیده از زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی


مگر آدمی نبودی که اسیرِ دیو ماندی

که فرشته ره ندارد به مکان آدمیّت


اگر این درنده خوئی زطبیعتت بمیرد

همه عمر زنده باشی به روان آدمیّت


رسد آدمی به جائی که به جز خدا نبیند

بنگر که تا چه حدّست مکان آدمیّت

طیَران مرغ دیدی ، تو ز پایبند شهوت

بدر آی تا ببینی طیران آدمیّت

نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گفتم

هم از آدمی شنیدیم بیان آدمیّت

فرزندم! تو می توانی هرگونه “بودن” را که بخواهی باشی، انتخاب کنی.

اما آزادی انتخاب تو در چارچوب حدود انسان بودن محصور است.

با هر انتخابی باید انسان بودن نیز همراه باشد و گرنه دیگر از آزادی و انتخاب سخن گفتن بی معنی است،

که این کلمات ویژه خداست و انسان، و دیگر هیچ کس، هیچ چیز

ابیاتی برگزیده از زیباترین اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی


انسان یعنی چه؟ انسان موجودی است که آگاهی دارد (به خود و جهان)، و می آفریند (خود را و جهان را)،

و تعصب می ورزد، و می پرستد، و انتظار می کشد، و همیشه جویای مطلق است،

جویای مطلق. این خیلی معنی دارد.

رفاه، خوشبختی، موفقیت های روزمره زندگی و خیلی چیزهای دیگر به آن صدمه می زند.

اگر این صفات را جز ذات آدمی بدانیم، چه وحشتناک است که می بینیم در این زندگی مصرفی

و این تمدن رقابت و حرص و برخورداری، همه دارد پایمال می شود.

انسان در زیر بار سنگین موفقیت هایش دارد مسخ می شود.

علم امروز انسان را دارد به یک حیوان قدرت مند بدل می کند.

تو، هر چه می خواهی باشی، باش، اما… آدم باش…”

شعر در مورد انسانیت از مولانا
مگر نمی دانی بزرگ ترین دشمن آدمی فهم اوست؟

پس، تا می توانی خر باش،

تا خوش باشی!!…”

اشعار مولانا درباره انسان و انسان شناسی


آدم هایی که هیچ وقت احتیاج به تنهایی ندارند،

آدم های کم مایه ای هستند

شعر در مورد مرگ انسانیت
هر انسان، کتابی است،

چشم به راه خواننده اش


این موجود انسانی چه شگفت مخلوقی است!

گاهی در پستی چنان می شود که هیچ جانور کثیفی به او نمی رسد،

و گاه در عظمت تا آنجا اوج می گیرد که در خیال نیز نمی گنجد

اشعار مولانا درباره انسان


برچسب ها :  

پر بازدیدترین مطالب